Review

The Last Of Us Part II

The Last Of Us Part II

Όταν για χαζούς λόγους χάνεται η ευκαιρία για το τέλειο. The Last Of Us Part II Spoiler-Free Review.

Όποιος έχει παίξει το πρώτο The Last Of Us ξέρει ότι πρόκειται για ένα διαμάντι του gaming, όχι τόσο για τους μηχανισμούς του ή τα γραφικά του - που ούτως ή άλλως είναι σε εξαιρετικό επίπεδο - αλλά περισσότερο για τους χαρακτήρες του και ειδικά για το ανατρεπτικό σενάριο του. Με τον Joel και την Ellie να έχουν αγαπηθεί από πολλούς gamers ανά τον κόσμο και με το παιχνίδι να έχει ένα πολύ μεγάλο και φανατικό κοινό, είναι λογικό το hype για το The Last Of Us Part II να βρίσκεται στο Θεό. Μετά από 6 χρόνια παραγωγής, το αναμενόμενο παιχνίδι της Naughty Dog είναι εδώ και μπορούμε να δούμε αν κατάφερε να καλύψει τις προσδοκίες μας.

Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι αποστομοτικά. Είτε πρόκειται για τοπία, είτε για τοποθεσίες, είτε για τους χαρακτήρες, η μηχανή γραφικών της Naughty Dog μας δίνει αποτελέσματα υψηλής ποιότητας παρόλο που στο παιχνίδι θα δούμε και διάφορα glitches, χωρίς όμως κάτι ιδιαίτερα σοβαρό. Ακόμα, το level design είναι αρκετά καλό χωρίς όμως να κάνει κάτι το ιδιαίτερο, πέρα από 2-3 σημεία που πραγματικά ξεφεύγει.

The Last Of Us Part II

Εκεί όμως που ξεχωρίζουν τα γραφικά, είναι στους χαρακτήρες οι οποίοι είναι τόσο καλά σχεδιασμένοι ώστε μπορείς να δεις πεντακάθαρα την ερμηνεία του κάθε ηθοποιού με εκφράσεις προσώπων που προσωπικά δεν έχω ξαναδεί σε κάποιο game. Μιας και λέμε για τις ερμηνείες, να σημειώσουμε ότι είναι όντως πάρα πολύ καλές με τους ηθοποιούς να κάνουν εξαιρετική δουλειά.

Στα φοβερά γραφικά έρχεται να προστεθεί και ο απόλυτα ταιριαστός ήχος. Είτε πρόκειται για την μουσική από την κιθάρα της Ellie, είτε πρόκειται για σκουριασμένους σωλήνες στο υπόγειο ενός σκοτεινού κτιρίου, στα ηχητικά εφέ έχει δοθεί τόσο πολύ λεπτομέρεια που προσδίδουν τέλεια στην ατμόσφαιρα μεταφέροντας ιδανικά το feeling του παιχνιδιού. Εκεί που απογοητεύει λίγο είναι στην ελληνική ομιλία καθώς οι φωνές των ηθοποιών δεν είναι πιστικές και νιώθεις πως απλά διαβάζουν το κείμενο που τους έχει δωθεί.

Όσον αφορά το gameplay, δεν διαφέρει πολύ από το πρώτο. Έχουν προστεθεί κάποια στοιχεία χωρίς όμως κάποια ουσιαστική αλλαγή ή εξέλιξη. Το stealth κομμάτι είναι παρόμοιο με το πρώτο, το crafting σύστημα επίσης δεν έχει μεγάλες διαφορές όπως δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα και οι αναβαθμίσεις των όπλων. Αξίζει να σημειώσουμε κάποια skills που ξεκλειδώνει ο παίκτης τα οποία είναι όντως ουσιαστικά και χρήσιμα και βοηθούν στην πρόοδο του παιχνιδιού.

Αυτό που δυστυχώς δεν έχει βελτιωθεί ειναι η AI του δεύτερου χαρακτήρα, ένα από τα αδύναμα σημεία και του πρώτου παιχνιδιού. Θα τον δούμε πολλές φορές να τριγυρνάει αμέριμνα μόνος του μπροστά από εχθρούς ενώ υπήρχαν και σημεία που εμένα προσωπικά με εμπόδιζε ή μου χάλαγε την κάλυψη. Δυστυχώς σε αυτό το κομμάτι δεν είδα κάποια βελτίωση.

Αυτό που έχει βελτιωθεί είναι το shooting κομμάτι κάνοντας την χρήση των όπλων πιο ρεαλιστική ενώ πολύ καλό είναι και το fighting σύστημα έχοντας γίνει πιο άμεσο και έντονο από το πρώτο. Επίσης ο χειρισμός είναι εξαιρετικός αν και όταν προσπαθούσα να καλυφθώ πίσω από κάποιο αντικείμενο το βρήκα αρκετά δύσκολο να αλλάξω πλευρά το οποίο γίνεται με την χρήση της κάμερας και είναι κάπως άβολο και σε πολλά σημεία μη πρακτικό. Εκτός από αυτό όμως δεν υπήρξε κάποιο άλλο θέμα.

The Last Of Us Part II

Οπότε μέχρι εδώ, το The Last Of Us Part II τεχνικά είναι - σχεδόν - ένα τέλειο παιχνίδι, κάτι που άλλωστε το περιμένουμε από την Naughty Dog βάση των ποιοτικών τίτλων που μας έχει συνηθίσει. Τι γίνεται όμως με το σενάριο;

Σε επίπεδο storytelling, τόσο η αφήγηση όσο και η σκηνοθεσία είναι τόσο καλές που πολλά παιχνίδια αλλά και ταινίες θα σε έπρεπε να πάρουν μαθήματα. Πραγματικά το The Last Of Us Part II είναι το απόλυτα κινηματογραφικό παιχνίδι. Όμως δυστυχώς το σενάριο δεν είναι τόσο καλό χωρίς όμως να είναι κακό. Αλλά χάνει σε τρία σημεία από τα οποία θα μπορούσε να έχει αποφύγει τα δύο. Εξηγούμαστε:

Α) Είναι πολύ κρίμα αλλά απολύτως φυσιολογική η σύγκριση της ιστορίας με αυτή του πρώτου παιχνιδιού. Και λέω κρίμα επειδή πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να γράψουν ξανά κάτι εξίσου δυνατό το οποίο να σε επηρεάσει και να σε γεμίσει συναισθήματα και ηθικούς προβληματισμούς με τον τρόπο που το έκανε το πρώτο Last Of Us. Σίγουρα και αυτό έχει τις σοκαριστικές στιγμές που δεν περιμένεις και μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί αλλά δεν είναι το ίδιο.

Β) Χωρίς να θέλουμε να κάνουμε κάποιο spoil, υπάρχουν στιγμές που ο παίκτης νιώθει πως η Ellie έχει γίνει κομπάρσος στο ίδιο της το παιχνίδι, πράγμα που δεν θα έπρεπε και σίγουρα θα χαλάσει πολλούς. Επίσης κάποιοι νέοι χαρακτήρες είναι κάπως άψυχοι, χωρίς προσωπικότητα και δεν μπορείς να δεθείς μαζί τους τόσο εύκολα όπως με το δίδυμο Joel - Ellie του πρώτου παιχνιδιού.

Γ) Τρίτο και πιο σημαντικό. Δυστυχώς το The Last Of Us Part II δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την μόδα και τον αναίτιο παραλογισμό της εποχής σχετικά με την διαφορετικότητα. Το ότι η Ellie είναι ομοφυλόφιλη το γνωρίζουμε από το πρώτο παιχνίδι και φυσικά είναι αποδεκτό. Αυτό όμως που με πείραξε ως ένα σημείο είναι τα επιτηδευμένα νοήματα που προσπαθεί να περάσει το παιχνίδι, όχι μόνο για την ομοφυλοφιλία αλλά γενικά για την διαφορετικότητα, πράγμα που δεν έχει ουσία και σίγουρα δεν χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο στα video games. Εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν τα βαθύτερα νοήματα καθώς παίζω παιχνίδια για να διασκεδάσω (όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι) και τα άφησα να προσπεράσουν αλλά βρίσκω λογικό κάποιους να τους ενοχλήσει το συγκεκριμένο κομμάτι.

The Last Of Us Part II

Συνοψίζοντας, το The Last Of Us Part II είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της γενιάς και του PS4. Τεχνικά είναι άρτιο, με εκπληκτικά γραφικά, εξαιρετικό ήχο, ατμοσφαιρικά σκηνικά και προσεγμένο στην εντέλεια. Επίσης να σημειώσουμε και να πούμε ένα μεγάλο μπράβο ότι στις ρυθμίσεις του παιχνιδιού θα βρούμε παραμετροποιήσεις σχεδόν για τα πάντα έτσι ώστε να το απολαύσουν όσον το δυνατόν περισσότεροι (ανθρωποί με προβλήματα ακοής ή όρασης). Το μεγάλο αγκάθι του παιχνιδιού είναι η ιστορία του το οποίο όμως είναι κάτι υποκειμενικό. Είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, σε κρατάει σε αγωνία και μέχρι ένα σημείο είναι ανατρεπτική. Σε κάποιους μπορεί να μην αρέσει λόγω κάποιων πραγμάτων και καταστάσεων που δεν χρειαζόντουσαν και τα θεωρώ περιττά αλλά στην τελική αυτό είναι το όραμα και η σκέψη του δημιουργού και οφείλουμε να τη σεβαστούμε. Παρόλα αυτά πρόκειται για ένα ακόμα διαμαντάκι στην βιβλιοθήκη του PS4.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8,5/10

Πατήστε δίπλα στο link για το Spoiler Review.