Review

Devil May Cry 5

Devil May Cry 5

Ο διάβολος θα κλάψει ακόμα μια φορά. Devil May Cry 5 Review (Spoilers).

Devil May Cry. Ένα από τα πολλά γνωστά franchise της Capcom και ιδιαίτερα αγαπηtτό. Σαν μεγάλος θαυμαστής και εγώ, περίμενα πως και πως μια συνέχεια της ιστορίας ειδικά κιόλας μετά το ξενέρωμα που είχα φάει με το reboot του DMC, ένας τίτλος που έχει φτιάξει η Ninja Theory για την Capcom το οποίο μπόρεσα να παίξω μόλις 30 λεπτά πριν το παρατήσω και το αποκληρώσω. Έχοντας όμως παίξει τα original Devil May Cry, Devil May Cry 2 και έχοντας σακατέψει τα Devil May Cry 3 και Devil May Cry 4, περίμενα με ανυπομονησία να δω αν η Capcom θα παρέμενε πιστή στις ρίζες αυτής της θρυλικής πλέον σειράς. Πάμε να δούμε αν τα κατάφερε.

ΣΕΝΑΡΙΟ: Η ιστορία έχει ως εξής. Ο Dante δέχεται μια επίσκεψη στο μαγαζί του από τον V ο οποίος του αναθέτει να σκοτώσει τον δαίμονα Urizen προειδοποιώντας όμως ότι είναι ότι πιο δυνατό έχει συναντήσει ποτέ. Ο Dante με το γνωστό αλαζονικό υφάκι του δεν χαμπαριάζει και πηγαίνει να τον αντιμετωπίσει. Στην μάχη όμως τα βρίσκει σκούρα καταλαβαίνοντας ότι κάτι ιδιαίτερο έχει ο Urizen. Πάνω στην μάχη έρχεται και ο Nero να βοηθήσει χωρίς όμως να καταφέρει πολλά με τον Dante να πιθανολογείται στο τέλος νεκρός.

Έτσι λοιπόν ο Nero ξεκινάει να βρει τον Dante και τις βοηθούς του με τον V να βοηθάει αλλά και να καθοδηγεί στην πορεία. Αφού τελικά βρουν τον Dante, αντιμετωπίζουν ακόμα μια φορά τον Urizen, νικώντας τον αυτή τη φορά. Τότε όμως γίνεται το plot twist του παιχνιδιού. Ο V ενώνεται με τον Urizen με αποτέλεσμα να αναγεννηθεί κατά κάποιον τρόπο ο Virgil, ο αδερφός και αιώνιος εχθρός του Dante. Στην ουσία ο V ήταν το καλό που υπήρχε μέσα στον Virgil και ο ίδιος το είχε αποβάλει από μέσα του προκειμένου να γίνει πιο δυνατός.

Λίγο αργότερα έχουμε και άλλη αποκάλυψη με τον Nero να αποδεικνύεται γιος του Virgil. Μπερδεμένη οικογένεια. Με τον Dante και τον Virgil να τσακώνονται σαν τα κοκόρια, ο Nero μπαίνει ανάμεσά τους για να τους χωρίσει έχοντας γίνει πιο δυνατός και από τους δυο. Το παιχνίδι τελειώνει με τον Dante και τον Virgil να πηγαίνουν μαζί στην διάσταση των δαιμόνων αφήνοντας τον Nero μοναδικό προστάτη στην πλευρά της γης.

Το σενάριο μπορώ να πω ότι μου άρεσε αρκετά και το βρήκα ενδιαφέρον. Είχε ανατροπές και ωραία δεμένη ιστορία.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ: Βασικός χαρακτήρας είναι ο Nero ο οποίος κατά την γνώμη μου είναι λίγος και δεν εμπνέει. Τον θυμάμαι πιο badass στο Dmc 4. Ο V είναι ένας ενδιαφέρον και μυστήριος χαρακτήρας και κολλάει πολύ καλά με την ιστορία. Αλλά αυτός που ξεχωρίζει είναι ο Dante. Οι ατάκες του, ο τρόπος που μιλάει και το όλο το στυλ του είναι αυτό που έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια στα Dmc. Για μένα θα έπρεπε να είναι ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού. Επίσης μου άρεσε πολύ που επανέφεραν τον Virgil, έναν ακόμα κλασσικό χαρακτήρα του Dmc. Αντιθέτως, με χάλασε λιγάκι που η Trish και η Lady έχουν μηδαμινό ρόλο στην ιστορία και στην ουσία είναι κομπάρσοι.

GAMEPLAY: Καλό, παλιό και αγαπημένο Dmc. Hack ‘n’ slash μέχρι να σβήσει ο ήλιος, με πολλά combo και αρένες με πρωτότυπους δαίμονες. Οι playable χαρακτήρες είναι τρεις. Ο Nero, o V και ο Dante. Υπάρχει skill tree, ξεχωριστό για κάθε χαρακτήρα, με το οποίο μαθαίνεις νέες κινήσεις και ικανότητες. Ο καθένας έχει διαφορετικά στοιχεία στο τρόπο που μάχεται και στον χειρισμό. Ο Nero έχει ένα μηχανικό χέρι το οποίο μπορεί να αλλάζει και του δίνει μια διαφορετική ικανότητα, ανάλογα το τι φοράει. Ο Dante από την άλλη έχει τα διάφορα στυλ με επίσης διαφορετικές κινήσεις στο καθένα ενώ μπορεί να αλλάζει και τα όπλα του κατά την διάρκεια της μάχης, τα οποία χωρίζονται στα “swords” και “long range”.

Αυτό που δεν μου άρεσε και πιστεύω δεν χρειαζόταν, είναι ο V. Ενώ είναι ένας ενδιαφέρον χαρακτήρας για την ιστορία, δεν βρίσκω τον λόγο να είναι playable. Το σύστημα μάχης του είναι πολύ ιδιαίτερο, αρκετά δύσκολο και τέρμα βαρετό. Γενικά ο χαρακτήρας που ευχαριστιέσαι περισσότερο στο παιχνίδι είναι ο Dante. Πολλές κινήσεις, πολλά combos, όμορφα skills και δύο modes “Devil Trigger”. Γενικά το παιχνίδι με τον Dante σε χορταίνει ενώ με τον Nero νιώθεις λίγο περιορισμένος σε αυτά που μπορείς και θες να κάνεις.

Αυτό που μου έλειψε λίγο είναι το adventure στοιχείο. Το παιχνίδι δεν έχει καθόλου γρίφους ή παζλ. Όχι πως τα Dmc φημίζονται για αυτά, αλλά στα προηγούμενα παιχνίδια έψαχνες για κανά κλειδί να ξεκλειδώσεις μια πόρτα. Στο DMC 5 δεν έχει ούτε καν αυτό.

LEVEL DESIGN: Θα το χαρακτήριζα σχετικά φτωχό και χωρίς φαντασία. Μια ευθεία γραμμή με σημεία μάχης ενδιάμεσα. Τίποτα ιδιαίτερο. Κάποια κρυφά σημεία μόνο διάσπαρτα ίσα ίσα για να ξεγελιέσαι. Ειδικά από το μέσο του παιχνιδιού και μετά οι πίστες μοιάζουν αρκετά επαναλαμβανόμενες.

ΓΡΑΦΙΚΑ: Το παιχνίδι είναι πολύ όμορφο και τρέχει εξαιρετικά ομαλά καρφωμένο στα 60fps. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι άρτιος και τα εφέ εντυπωσιακά. Επίσης οι δαίμονες είναι καλοσχεδιασμένοι αν και δεν έχουν κάτι που θα σε εντυπωσιάσει. Επίσης μερικά τοπία είναι πραγματικά πανέμορφα.

ΗΧΟΣ: Κλασσική μουσική Devil May Cry με γρήγορα ηλεκτρονικά punk-rock κομμάτια και σε κάποια σημεία επική. Όσον αφορά τους ήχους των σπαθιών και των όπλων, άκρως ικανοποιητικός, όπως και οι φωνές των χαρακτήρων.

Συνοψίζοντας, το DMC 5 δεν είναι καλύτερο από το Dante’s Awakening (για μένα το καλύτερο DMC), δεν είναι ούτε καν καλύτερο από το Devil May Cry 4. Αλλά είναι ένα κλασσικό παιχνίδι της σειράς το οποίο “βρωμάει” από πάνω μέχρι κάτω Devil May Cry. Γνωστοί χαρακτήρες, παραδοσιακό gameplay, όμορφα γραφικά και ενδιαφέρουσα ιστορία. Ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10